Dzięks za podrzucenie – jest zbierane i revisited co jakiś czas po nowe rozwinięcia (choć jako niehumanista-nieartysta bez bicia wyznaję, że serio mało co rozumiem ze światka teatru). Tak, dążąc do obiektywizmu czy choćby pluralizmu.

Teatr, czyli współpraca wielu osób o ponadprzeciętnej ekspresji (też i wrażliwościach), egzaltowanych, to najwyraźniej niezłe laboratorium współgry właśnie profili osobowościowych z modelami zarządczymi (spektrum między absolutyzmem a np. Partycypacją Pracowniczą czy Konsensualizmem) oraz definicjami “Dobra Wspólnego” ad. dość arbitralnego, abstrakcyjnego celu – “sukcesu (artystycznego)”, czymkolwiek ówże jest.

Inny ego i też culture clash to Krystian Lupa z banem w Switzerlandii, przywołano też case tej Moniki Dziekan w Teatrze Rozmaitości.

Coś w sercu jednak utrudnia odmówić Strzępce dobrych intencji – jednak jest tak, że bywa się zakładniczką własnych deklaracji (za naszego życia to, owszem, skruszało), zaś “Feminizm”, “Kolektywność”, ogółem Idealizm niesie pewien ładunek. Plotki o jakiejś intrydze w Ratuszu słyszało się wcześniej, ale bez kwitów się nie wierzyło. Stąd demokracja przedstawicielska (hierarchiczna, oparta na kalkulacjach politycznych) może jednak promować te co bardziej nikczemne odruchy ludzkie, zaś w najgorszym razie bywać dysfunkcyjna “by default”. Na razie jest patrzone, obserwowane, notowane. Np. wciąż en masse Bolanda ma status “flawed democracy” na indeksie The Economist, FWIW.

Wspomina się o tym, jak w niejednej instytucji znajdą się osoby, których zamiarem wcale nie jest wspieranie np. Równościowych (gdyż to przeciwne tezom z “Księcia”), Konstruktywnych, czy nawet prosto Produktywnych relacji.